info

Je hebt het minimaal aantal bereikt

Winkelwagen (0)

Er zijn nog geen producten in jouw winkelwagen geplaatst.

Schoolpleinmama

Schoolpleinmama Het is inmiddels 5 jaar geleden dat ik een schoolplein mama werd. Oké ik lieg, Ivan ging altijd naar een peuterspeelzaal en daarna naar speciaal onderwijs, waar ik hem eigenlijk nooit heen heb hoeven/mogen/kunnen brengen en ophalen, alleen in noodgevallen of als het even echt niet anders kon. Toen Levi 4 werd mocht hij gelijk starten op de basisschool, ik kan me die dag nog zo goed herinneren! Hij ging met een lach op zijn gezichtje het schoolplein op, totdat ik weg ging… het was even een paar tranen en ik slikte ze in. Je kan als ouder verschillende taken op je nemen, maar ik als “loedermoeder” (is het eigenlijk el een normaal woord?) nam geen taken op me. Waarom niet? Zorgen genoeg thuis en zwanger van de 3e het was genoeg zo.

Dan heb je het moment dat je ’s middags je kind mag op halen. Oeps ik was 10minuten te vroeg, daar sta je dan met een dikke-zwangere buik. En iedereen staart je aan, ja klopt ik ben 1 van de jongere ouders op het schoolplein… Ik kreeg dan ook regelmatig de vraag, of ik gastouder ben of oppas?! Ik schrok is het dan zo erg om jong moeder te zijn?! ZELFS OP HET SCHOOLPLEIN zijn er “die blikken”!

eetje, nu ik al ruim 1,5 jaar elke dag Levi naar school toe breng en hem elke middag weer ophaal, met inmiddels “die” baby op mijn arm, kijken ze nog steeds… maar ze weten nu wel dat ik hun mama ben. Hoeven ze dat weten? Gaat ze dat wel wat aan?

Weetje wat ik nog meer storend vind op het schoolplein? De “kliekjes” als jou kind in die klas zit sta je bij die ouders voor die ene deur te wachten, waarom zo? Omdat je nu met corona niet meer in de klas mag om je kind op te halen…Ze komen vanzelf naar buiten. Zo af en toe spreek je eens een moeder uit de klas, zo af en toe is het ook gezellig. Maar bovenal ben je een buiten beentje en is iedereen op zich zelf of heb je de “kliekjes” de zogenaamde; dokter- mama’s, de ik ken je van voetbal mama’s, of de mama’s die op school taken hebben, de mama’s die iedereen kennen en soms alleen knikken alsof ze je diepste geheimen kennen. De mama’s waarvan hun kindjes regelmatigs samen spelen, of bij elkaar spelen.

Ik ben een schoolplein mama geworden, ik sta daar elke dag, met een baby op mijn arm, zo af en toe een kort gesprekje of een speelafspraak maken (die mogen bij ons eigenlijk altijd alleen op woensdag of vrijdag), cadeautjes voor kinderfeestjes brengen. Ik haal mijn kind op en vraag hoe zijn dag was, pak zijn handje vast en loop samen met hem naar de bakfiets.

Het zijn kliekjes, maar ze voelen zich vast net als ik. Wij zijn mama’s van onze kruimels. Ik ben een schoolplein-mama. Wij en zei zijn schoolpleinmama’s en we denken vast en zeker allemaal het zelfde!

Tot de volgende! Liefs!
  @sandraa.mamavan3     20-05-2021 20:54     Reacties ( 0 )
Reacties (0)

Geen reacties gevonden.

Deze website gebruikt cookies om het bezoek te meten, we slaan geen persoonlijke gegevens op.